Pijn komt vanzelf, plezier moet je maken

Mensen met een depressie zijn somber, kunnen niet werken en huilen de hele dag. Waar of niet waar? In mijn geval niet waar. In mijn geval, want ik ben iemand die een depressie heeft (gehad). Gehad schrijf ik tussen haakjes omdat ik bijna niet durf te geloven dat ik het leven weer leuk vind. Voel ik het echt?

De top van de berg was nog maar het begin
Het begon een paar jaar geleden. Na een lastige periode van vallen en opstaan leek het weer de goede kant op te gaan. Ik gaf me op voor deelname aan Alpe d’HuZes. Hoppa, het fietsen zou me goed doen en hoe hoog kon die berg nou helemaal zijn. Er was veel steun (in donaties en lieve woorden), maar bij vlagen ook enorme paniek. HELP! Wat deed ik mezelf aan, wat stond me te wachten? Enorme paniek bij het zien van zo’n hoge berg in het echt. Maar goed… de top lonkte. En eenmaal op de top zou alles goed komen. Toch?! Helaas… eenmaal op de top bleef de euforie uit. Het zware gevoel bleef en werd zelfs erger. Weken, maanden en zelfs ruim een jaar. Ik vond het leven heel erg zwaar. Op mijn 33e kon ik alleen maar denken: hoe kan ik het leven volhouden. Mentaal was ik op en lichamelijk kreeg ik vage klachten. Er waren dagen bij dat ik doodziek was: Overgeven tot er niets meer over was.

A black dog called depression
Ik zocht hulp. De diagnose: jij hebt een depressie maar wij gaan je helpen. Vreemd maar waar: een opluchting. Wist ik veel dat dit nog maar het begin was van een lange zware tocht naar de top. Het eerste advies: neem rust om aan je herstel te werken (oftewel, ga minder werken of meld je ziek). Mooi niet. Als ik niet zou gaan werken, dan zat ik de hele dag thuis. Alleen. Zou ik nog opstaan? De deur uitgaan en mensen spreken? Dus ik bleef werken. Best lastig. En pittig. Mijn geheugen was een zeef, ik kon me totaal niet concentreren en ik had geen filter. Alles kwam keihard binnen en alles kwam er keihard uit. Tel daarbij op dat ik ongeveer 2 uur per nacht sliep. Paniek kwam zomaar opzetten. In de auto, in de supermarkt, in de stad. Ik was op. Kon buiten werken helemaal niets: niet wassen, schoonmaken, de vaatwasser uitpakken. Niet koken, boodschappen doen of reageren op een berichtje. Iedere week ging ik naar een psycholoog en braaf deed ik alle opdrachten. Daarnaast deelde ik mijn depressie met de mensen in mijn omgeving. Familie, vrienden en een paar collega’s. Ik vertelde wat er met mij aan de hand was en deelde dit filmpje: a black dog called depression. Er was begrip en onbegrip (‘JIJ een depressie?? Ik geloof het niet want je lacht altijd!’ ‘Ach, jij hebt helemaal geen depressie’). Zeg je tegen iemand met een gebroken been ook dat je het raar vindt dat hij niet mee gaat hardlopen? Nee! En dan al die mensen in je omgeving die beter dan ik schijnen te weten hoe het met me gaat. Een mentale ziekte is onzichtbaar maar vergis je niet hoe ernstig het kan zijn.

Mijn weg naar de top
De gesprekken hielpen maar ik voelde me nog steeds niet veel beter. Wat kon ik nog meer doen? Ik ging naar een haptonoom, kreeg hulp van Roos d.m.v. voetreflex, volgde een mindfulness cursus, deed aan yoga en meditatie en ik bezocht een medium. En dat kwam precies op het juiste moment. Naast het gebruik van bachbloesem (natuurlijke druppels) raadde ze me aan om regelmatig creatieve workshops te volgen. En dat deed ik: pottenpakken, schilderen, breien, naailes, haken, handlettering, fotografie, dromenvangers maken. Ik deed het en doe het nog steeds.  Het geeft me rust, ruimte en plezier. Met veel vallen en weer opstaan ging het steeds een beetje beter. Door de simpele dagelijkse dingen te doen, verdween de angst. Ik kreeg weer energie. En dat smaakt naar meer.

Stars can’t shine without darkness
Het is nu bijna een jaar na de diagnose. Sinds een paar weken merk ik dat het plezier in het leven terugkomt. Een ander soort plezier. Deze periode heeft me ontzettend veel gebracht. Ik ken mezelf steeds beter: ik weet heel goed wat ik wil en wat ik niet wil en dat spreek ik uit. De weerstand die dat soms oproept kan ik naast me neer leggen. Ik vind rust op Vlieland, afleiding in creatieve uitspattingen en antwoorden in de spiritualiteit. Iedere dag kan ik me iets beter concentreren en wordt mijn geheugen beter. Binnenkort zijn de reminders verleden tijd en kan ik weer een boek lezen. Deze periode heeft me geholpen om te komen waar ik nu sta, maar ik hoop dat het voor anderen op een gemakkelijkere manier kan. Ik snap dat er mensen zijn die het leven te zwaar vinden en eruit stappen. Dat begrip maakt me verdrietig.

Vind ik het leven weer leuk? Jazeker! Ik kan enorm genieten van hele simpele dingen zoals een kop koffie. En ik maak weer plannen voor de toekomst. Na jaren van stilstand is het weer tijd om het leven te vieren. Het aftellen is begonnen…. nog 50 nachtjes en dan is het 23 juni. Op die dag word ik 35. Ik kijk er naar uit en ga het goed vieren. Op dat moment neem ik ook afscheid van mijn ‘black dog’. Definitief? Wie zal het zeggen. Ik moet er mijn hele leven op bedacht zijn, maar voorlopig sluit ik hem op in zijn hok.

Pijn komt vanzelf, plezier moet je maken. En dat ga ik doen, plezier maken. Vanaf vandaag werk ik 32 uur per week. De maandag is mijn vaste vrije dag. En deze eerste vrije maandag gebruik ik om de eerste stap te zetten in het doorbreken van de taboe rond een depressie. Het is mij overkomen, oordeel niet te hard want het kan ook jou gebeuren.

Share

32 thoughts on “Pijn komt vanzelf, plezier moet je maken

  1. Wauw, goed geschreven Steef. Dappere actie ook. Plezier met jou maken is leuker dan je zelf weet! Wanneer gaan we weer 🙂 ?

  2. Lieve Steef,

    Wat ben ik enorm trots op jou! Heel knap en dapper om alles wat je hebt doorstaan (en waar je nog iedere dag mee dealt) op deze manier te verwoorden. Blijf vooral wie je bent! Het gaat je lukken!! Veel liefs xx en geniet van je parttime dag

  3. Lieve Steef,

    Ik had geen idee! Wat een moedige blog en wat een ontzettend zware periode moet het voor jou zijn geweest. Zo fijn dat je weer plezier in het leven hebt, ik hoop dat dit nog heel lang zo voor je blijft :)..

    Lieve groet,

    Jolien

  4. Lieve Steef, wat dapper dat je dit met ons deelt! Jij bent een topper en altijd al geweest! Ik ben blij voor je dat het weer de goede kant op gaat met je! Goed voor jezelf zorgen is belangrijk maar dat doe jij al super goed! Dikke knuffel van mij ♡

  5. Lieve Steef,
    Wat heb je dit weer mooi geschreven. We hebben vele diepe dalen met je meegemaakt, werden er af en toe echt radeloos van. Was dit onze Steef? Dat kon toch niet! Somber en geen zin meer om te leven. Vaak gingen we weg met de gedachten “dat gaat helemaal fout”. Een radeloos hoopje mens en de vraag die telkens weer terug kwam: “Wat hebben we fout gedaan?” Een vraag die elke ouder zich zou stellen in zo’n situatie. De verhalen in de krant en op TV van mensen die depressief zijn en geen uitzicht meer zien. Dat past toch niet bij Steef? Maar het overkwam je en je had er mee te dealen, en wij dus ook. Soms geen berichtjes, regelmatig radeloze berichtjes maar toch ook af en toe vrolijke berichtjes en dat geeft hoop. Jaar na jaar na jaar. Gelukkig besloot je te blijven werken want alleen thuis op de bank, nee dat zou helemaal fout gaan. Je wilde maar niet geloven dat er mensen zijn die van je houden en dat dit er meer zijn dan je in de gaten hebt. Ze moesten alleen even rekening houden met de situatie zoals die was en ook dat viel niet altijd mee. En opeens…….. We geloofden het niet, was daar weer die lachende Steef. Wat zijn we blij en dankbaar en we hebben weer hoop. Hoop op een mooie toekomst en hoop op het feit dat je er sterker uit komt. Dat je er veel van hebt geleerd en als ik je blog lees, is dat ook zo. Steef, we waren al trots op je maar zijn nu supertrots. Hebben we het dan toch wel een beetje goed gedaan? Ik zeg ja want wat ben je toch een prachtmens. We houden van je en dat zal altijd blijven Mama

    1. Ooh Mien, tranen hier. Wil even laten weten dat jullie super lieve geweldige mensen zijn en je verhaal, zo herkenbaar. Ook ik ben dolblij met de lachende, Echt lachende, Steef!! Trots op haar, topper!!

  6. Hi Steef, moedig van je om zo open jouw verhaal met de hele wereld te delen. Well done and keep up the good spirit!

  7. Hoi Steef, je zult wel denken wie ben jij?, ik kan dit moeilijk hier neer zetten, maar als je het aan je ouders vraagt weten zij het wel , Heleen van D…
    Ik vindt het erg knap dat je jouw verhaal zo op papier zet, ik bewonder je doorzettingsvermogen.
    Meid wat ben ik blij om te lezen dat het weer beter gaat met je.
    Hou vol, de zon schijnt ook voor jou.
    Gr Heleen

  8. Hey topper, nu weet je het echt, na tranen komt zonneschijn. 😉
    mooi geschreven en vooral dapper dat je het zo met ons deelt. Dankjewel!

  9. Mien Muller, jullie hebben het fantastisch gedaan, twijfel daar niet aan. Ik was er niet bij en ken jullie niet, maar ik weet zeker dat als iedereen zijn kinderen zo zou opvoeden, er geen oorlog en andere ellende in de wereld zou zijn.
    Ik weet ook uit de eerste hand dat je niet alles kunt plannen en sturen, de wereld is soms gewoon heel pittig voor veel mensen en het enige wat je dan kunt doen is blijven steunen en luisteren, ook al herken je de problemen zelf niet.

  10. Heb je mijn blog al gelezen? Vroeg je toen we het over blogs hadden. Ik ken je als degene die vol energie dingen opzet, mensen enthousiasmeert en overal te vinden is.

    Ik had geen idee dat je daar zo hard voor hebt gewerkt en nog voor werkt. Ik kan me voorstellen dat dat het inderdaad niet makkelijker maakt: Zonder je echt te kennen, heeft iedereen toch een beeld van je. Wat er achter dat beeld is of schuilt, daar komen we vaak pas te laat achter.

  11. Steef, mooi geschreven. Je weet inmiddels zelf dat je heel veel kunt. Heel veel sterkte met de hulp om je heen gaat je dat lukken. Lieve groeten. Een nichtje van je moeder, Mia

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *