Mijn opa

OpaDe laatste keer dat ik mijn opa zag was toen ik 19 jaar was. Hij kwam in een speciale auto naar onze camping, aan het begin van het seizoen. De speciale auto was nodig omdat hij in een rolstoel zat, hij was al een paar jaar dement en lopen ging niet meer. Deze keer was speciaal, hij kwam ons nieuwe pand bekijken.

Een traan
Ik weet niet meer wat we die dag hebben gedaan, of het bezoek lang duurde of juist kort. Ik weet ook niet meer of hij die dag alles begreep. Eén ding weet ik nog heel goed. We zaten met z’n allen (mijn ouders, broer, oom, tante, oma en opa) om de stamtafel. Opa zat in zijn rolstoel. Toen ik naar hem keek rolde er een traan uit zijn oog. Was het van verdriet of trots? Zou hij gevoeld hebben dat het einde nabij was? Of voelde hij zich gevangen in zijn eigen lichaam? Ik weet het niet. Het zou de laatste keer zijn dat ik mijn opa zou zien. Een paar weken later overleed hij.

Nog steeds kan ik emotioneel worden als ik eraan terugdenk. Vandaag zou hij 95 jaar zijn geworden.

Share

2 thoughts on “Mijn opa

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *