Wie maant dat duivelse stemmetje in mij tot stilte?

Duivel
Het weer is mooi, ik vind het leuk om naar de tour te kijken en de start is ook nog eens in mijn eigen stad. Toch ben ik niet gaan kijken.  Sterker nog, ik roep al weken: ‘ik blijf thuis’. De reden? Ik zie alleen maar beren op de weg.

    • Ze verwachtten tussen de 600.000 en 800.000. Zes keer zoveel dan met Koningsdag. Hellup! Al die mensen, je zou er maar tussenstaan. Hoe kom je weg? Ik raak in paniek van grote groepen mensen en de wetenschap dat je niet weg kunt wanneer je maar wilt. Gevangen, benauwd en overweldigd door alle prikkels.

 

    • Ken je die klagers die altijd zeuren over het weer zodra het boven de 23 graden is? Ik ben er zo eentje! Ik sluit me het liefst op in huis, op het balkon of in de tuin van mijn ouders tot het over is. Iets ondernemen? Mij niet gezien. Begrijp me niet verkeerd, ik houd van de zon. Zolang ik er maar in kan chillen. Op de dag van de tourstart voorspellen ze 35 graden met een opmerking dat het in de stad warmer kan zijn. Voor mijn plezier urenlang langs de kant van de weg staan? Nee bedankt. Het zweet begint al te druipen als ik eraan denk.

 

    • Waar staat iedereen en hoe kom ik daar? Alleen. Ik vind het nog steeds lastig om alleen ergens heen te gaan, ook al spreek je op een bepaalde plek af. Stel je voor dat ik als eerste aankom. En wat kan er wel niet gebeuren op de weg er naar toe? Wegen die zijn afgesloten, je komt terecht op plaatsen waar je de weg niet weet, grote groepen mensen, opstoppingen enz., enz.

 

Met al deze beren op de weg besloot ik dus thuis te blijven. Met iPad op schoot en telefoon in de hand. De tv vast aan, de ventilator op de hoogste stand en een glaasje fruitwater onder handbereik. Klaar voor de tour. Het was leuk, al die beelden vanuit mijn eigen stad. De foto’s van alle bekenden op instagram en facebook. Die fantastische rit van Jos van Emden. Ik zag het allemaal… Er is een gevoel van trots dat het allemaal in Utrecht gebeurd is maar toch voel ik me zo’n buitenstaander. Want stiekem had ik er dolgraag bij geweest. Live, in de stad, langs het parcours. Samen met vrienden en collega’s. Oh wat baal ik toch van die duivel in mijn hoofd die de beren zo’n grote stem geeft. Het voelt vreselijk en ik wil er vanaf! Theoretisch weet ik hoe het moet, nu de praktijk nog. Plezier moet je toch zelf maken, het komt je niet aanwaaien (mij niet in ieder geval).

Share

2 thoughts on “Wie maant dat duivelse stemmetje in mij tot stilte?

  1. Bij 800000 man en 35 graden zou ik het geen duveltje noemen, maar gezond verstand 😉

    …En de volgende keer dat dat duveltje begint te roeren van binnen? Gewoon opnieuw proberen m de mond te snoeren en te gaan. Zeg je tegen je die duvelse Dunny van hierboven; ik ga hoor, blijf jij maar lekker hier…

    (Tip; naast Brabants kwartiertje bestaat vast ook Utregs kwartiertje…, ben je nooit als eerste! :))

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *