De tempel met de 1000 spiegels

reflecting
Er was eens een hond die op een heuvel een verlaten tempel had gevonden. Een tempel met duizend spiegels. Hij wist niet wat spiegels waren, maar zijn verlangen om de tempel te bezoeken was groot. Na een tocht van enkele weken kwam hij bij de tempel. Toen hij door de poort ging, kreken uit duizend spiegels, duizend honden naar hem. Hij werd bang, liet zijn tanden zien en gromde. Toen gromden uit de spiegels duizend honden met ontblote tanden terug. De hond trok zijn staart in, liep weg en vertelde bij thuiskomst aan zijn vrienden: “Die tempel zit vol met boze honden”. Nooit meer kwam hij terug naar de tempel met de duizend spiegels.

Een paar weken later ging een andere hond bij toeval de tempel in. Deze zag ook de duizend reflecties van hemzelf. Hij was blij dat hij duizend vrienden had op deze eenzame plek. Hij werd er blij van en kwispelde met zijn staart. De honden in de spiegels kwispelden ook. Hij werd nog enthousiaster en rolde over de grond en blafte van blijdschap. Toen rolden ook alle andere honden over de grond van blijdschap. De hond rende weg om zijn vrienden te vertellen dat de wereld vol zat met vriendelijke honden. Van nu af aan ging hij dagelijks naar de tempel met de duizend spiegels…

Deze mooie tekst met een duidelijke boodschap kreeg ik van Fransje Boers van Mastering Presence.

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *