De ‘day after’

In tijden van slapeloosheid ga je gekke dingen doen. Gisternacht schreef ik een blog over mijn depressie: Ik voelde al langer de behoefte om het verhaal over mijn depressie op papier te zetten. Het leek me een goed idee om dit te delen met de buitenwereld om zo een taboe te doorbreken. Overmoedig drukte ik op publiceren, nog overmoediger deelde ik mijn blog via Facebook. Zo, dat voelde goed. Tijd om te gaan slapen.

Na amper drie uur slaap werd ik wakker, direct dacht ik aan mijn blog. Was dit wel zo’n goed idee? De zenuwen sloegen toe en de eerste berichten kwamen binnen. Die waren positief. De hele dag bleven de berichten binnenstromen. Reacties op Facebook (74!) en via mijn blog, berichten via WhatsApp & mail. Van familie, vrienden & collega’s, van kennissen en oud-klasgenoten die ik jaren niet had gesproken. Zelfs van mijn oude kleuterjuf!

Ik ben ontroerd. Mijn verhaal heb ik gedeeld om een taboe te doorbreken. Ik had nooit verwacht dat juist al die berichten me nog zoveel meer zouden geven. Na die ellendige eenzame strijd waar geen eind aan leek te komen voel ik zoveel steun. En dat voelt zo goed. Of in de woorden van mijn collega te spreken: I feel loved! Dankjulliewel lieve mensen.

Zo voelt geluk en ik voel het!

Share

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *