Bergen overwinnen

fietsen
fietsen

Happiness bij Alpe d’Huzes! Ik heb het gehaald

Wat een bijzondere ervaring! Echt iets om even te laten bezinken. Maar nu is het tijd om even stil te staan bij deze dag. Mijn 2 doelen heb ik gehaald. Ruim 6007 euro voor het KWF en ik heb die enorme berg bedwongen. Mede dankzij jullie steun. De donaties, de taarten, berichtjes, sms’jes, kaartjes, berichtjes op Facebook, de live aanwezigheid van supporters, het meeleven van alle collega’s bij eFocus in Utrecht, Amsterdam en Amersfoort. Alles heeft me zoveel vertrouwen gegeven. Die enorme steun is echt van onschatbare waarde geweest. Het heeft mij door trainingen heen gesleept, de dag door geholpen maar bovenal heeft het me enorm veel gebracht in het proces waar ik doorheen ben gegaan (en nog ga). Mocht je nog een keer de kans krijgen om zoiets voor iemand te doen: twijfel niet en doe het! Het steunen van iemand hoeft niet alleen met geld.
Onderstaand mijn verhaal en kijk je morgen naar de Tour de France? Denk dat bij de aanblik van bocht 13 even aan mij, want daar had ik het heel zwaar!

Hoe het begon
Nu nauwelijks meer voor te stellen maar er was een dag waarop ik besloot om me op te geven voor Alpe d’HuZes. Op 6 oktober was daar de trigger waardoor ik erover na ging denken en op dinsdag 9 oktober heb ik het uiteindelijk gedaan. Geen fietser maar met dat ene doel, zoveel mogelijk geld ophalen voor het KWF, en 2 vrienden, mijn oom (die helaas in 1995 overleed aan de ziekte) en mijn oma die te maken hebben gehad met die vreselijke ziekte maakte dat ik de uitdaging aan ging. Met Tosca & Murat, oom Henk en oma en hun naasten (want kanker krijg je nooit alleen) in mijn achterhoofd begon het avontuur. Samen met 5 andere eFocus collega’s en een vriend van een collega vormden wij met 7 mensen het eFocus AD6 team. Vaak kreeg ik de vraag of ik wel wist waar ik aan begon. Achteraf kan ik daar op zeggen: NEE! Maar dat weet niemand. Had ik het willen missen? Nee! En als ik alles van tevoren had geweten zou ik toch weer meedoen. Maar volgend jaar doe ik niet meer mee…. zeg nooit nooit, maar voorlopig niet.

De voorbereiding
In januari kocht ik een fiets en alles wat daarbij hoort. En een tacx zodat ik direct binnen kon beginnen met de training. Dat was fijn want het was best wennen, zitten op een racefiets. Onverwacht kreeg ik meer tijd om te trainen, omdat ik overspannen thuis was. De tijd was er, maar de extra trainingen deed ik niet. Een keer op de fiets vanuit Utrecht naar Hoenderloo (tot de lekke band kwam), toen maar een paar rondjes in Hoenderloo. Lekker veilig en iemand in de buurt die me kon komen halen. Uiteindelijk kwam de omslag met een trainingsweekend in Duitsland. Samen met mijn ouders trainen in de Moezel. Wat een verschrikking! Na 5 minuten was ik er al klaar mee! Ik stapte af en belde of ze me kwamen halen. Maar ja…. Die berg he! En al die donaties die ik al binnen had…. Toch maar weer op de fiets! En wat ging dat goed. Eindelijk kon ik er van genieten, Ik had toen nog een maand tot vertrek. Vanaf dat moment toch maar regelmatig op de fiets en als ik geen zin had waren het weer mijn ouders die me uiteindelijk op de fiets kregen. Eén van de laatste dagen in Nederland fietste ik de Elterberg op, en wat ging dat gemakkelijk! Ik had er voor het eerst vertrouwen in. Later thuis bleek dit ook te maken te hebben met de bandenspanning die nu op 8 bar stond ipv de 4 bar in de maanden ervoor. En ik kan je vertellen dat dit echt verschil maakt! In tegenstelling tot de andere teamleden maakte ik me op dat moment ook drukker om het pakje dan om de getrainde kilometers. In zo’n heel strak pakje voelde ik me namelijk echt een rollade!

Naast het trainen was het ook belangrijk om zoveel mogelijk geld op te halen voor het KWF. Uit onverwachte hoek kwamen er donaties, wat gaf dat een bijzonder gevoel! Collega’s die mij hielpen bij een taartenactie waarbij de dames (en 1 heer) taarten doneerden die ik vervolgens weer aan andere collega’s kon verkopen. Samen bakten we ruim 40 taarten, muffins en cakes. Dit bracht ruim 1000 euro op! De donaties van bedrijven, de zegels & euro’s die mijn oma en tante spaarden, en donaties van familie, vrienden en collega’s zorgden ervoor dat ik uiteindelijk de 6000 voorbij ging. En dat had ik nooit verwacht! Maar ja, toen moest het natuurlijk nog echt gaan gebeuren……

De eerste confrontatie met de berg
Op zaterdag 1 juni vertrok ik met mijn ouders naar Frankrijk. Stiknerveus! Ik kan me niet herinneren dat ik me ooit zo gevoeld heb. Toen ik zelf achter het stuur zat, ging het iets beter. Rond 18.00 uur kwamen we aan. En ik wilde gelijk door naar de berg. Kijken hoe hoog het was. De eerste aanblik was echt vreselijk! Wat een hoogte en wat stijl! Ik kon wel janken (en dat deed ik later natuurlijk ook). Je kunt je op allerlei manieren voorbereiden maar de eerste confrontatie met de Alpe d’Huez in de wetenschap dat je die dus zelf moet beklimmen is echt onbeschrijfelijk. Daar kun je je niet op voorbereiden. De moed zonk me in de schoenen.

Op de zondag was het tijd voor de eerste klim. Na een paar meter omhoog ging het al mis. Door een schakelfout trapte ik mijn ketting tussentwee tandwielen. Ik belde naar mijn vader maar ik kreeg ook gelijk hulp van een andere, voor mij onbekende, AD6’er. Het was weer opgelost maar toch stopte ik ermee. Ik zag het echt niet meer zitten. Die berg, de spanningen en het feit dat ik er mentaal nog niet helemaal bovenop was… het was teveel. Op dat moment gooide ik het liefst mijn fiets in het ravijn en wilde ik er zelf achteraan springen. Paniek! Toen mijn moeder op een gegeven moment zei: ‘Steef laten we er anders een eind aan maken, we gaan naar huis’. Toen ging die knop op! Ik ging natuurlijk niet naar huis zonder tenminste een poging gedaan te hebben, daaaaaaaaag. En na weer een peptalk van mijn ouders…. Op de fiets! Korte stukjes maar steeds heen en weer. Omhoog en omlaag.

Op maandag ging ik naar het huis waar de rest van het team al was aangekomen. Voor mij totale ontspanning! Zei gingen lekker fietsen, ik kon helpen met het koken. We speelden een spelletje Uno en op dinsdagavond arriveerden 4 collega’s om ons te supporten.

DDay
Op woensdag 5 juni was het dan zover! De dag waar ik zo lang tegenop had gezien. ’s Ochtends liet ik de spanning even gaan door wat tranen te laten. En om 09.00 uur ging ik naar de start. In AD6 fietspakje (ik voelde me een echte wielrenner), met een banaantje, gelletje, 2 mueslirepen en gevulde bidons). Wachtend op het sein om te starten werd ik super rustig…. Het besef van tijd was weg en voelde me heel goed toen ik eindelijk mocht gaan, helemaal toen het hele team (die zouden op donderdag rijden) en de supporters me toe stonden de juichen! Lachend en zwaaiend ging ik over de start! Vanaf dat moment wist ik…. Ik kom boven. De hele dag heb ik daar niet aan getwijfeld.

En toen begon de klim. De bocht telt 21 bochten die steeds aftellen. De uiteindelijke afstand is ongeveer 15 kilometer tot de finish, alleen maar omhoog. Nog voor bocht 21 stond ik al naast de fiets. Ik liep de eerste 4 bochten, ging even rusten en ik begon weer. Fietsen, lopen, rusten, smsjes sturen en weer verder tot boven. Onderweg zoveel schouderklopjes van fietsers om je vooruit te helpen ‘Zet hem op’, ‘opgeven is geen optie’, ‘rustig aan want dan kom je er ook’. De mensen langs de kant die steeds je naam roepen om je aan te moedigen…. Wat een berg, zo steil maar wat een ervaring al die emoties op die berg. Ik kan me alleen bocht 13 herinneren (een hel), bocht 7 (daar kreeg ik een microfoon onder mijn neus terwijl ik wel kon janken maar natuurlijk lachend schreeuwde dat ik zo boven was), bocht 3 (daar werd ik opgevangen door mijn moeder en tante), bocht 1 (waar collega’s Pim en Janine stonden) en bocht 0 (waar collega’s Berpke & Christel stonden). Maar vanaf bocht 0 was het nog een eind! Op de fiets, ketting eraf (die Pim er weer op legde), stukje lopen en eindelijk…….. de klim ging over in een daling en ik had de finish in zicht! Fietsend kwam ik er over heen met Bloed, Zweet en Tranen op de achtergrond! 6,5 uur deed ik over de tocht, maar wat maakt het uit! Ik heb het wel gedaan. Die laatste kilometers op mijn tandvlees en echt dankzij de supporters die me over die finish schreeuwden!
De afdaling heb ik met de lift gedaan! En in het huis werd ik ontvangen door de rest van het team die donderdags moesten fietsen. Honger had ik niet echt, maar die prosecco was heeeeeeerlijk!

Op donderdag ben ik de hele dag boven geweest. Heel bijzonder om te zien. En wat een onmenselijke prestatie van de mannen! 3, 5 of 6 keer die berg beklimmen, ongelooflijk!!! Echt een topprestatie. Die dag begreep ik ook, bij de aanblik van hun voedingsvoorraad, dat ik veeels te weinig bij me had ;-).

En eindelijk….. de euforie is er!
5 juni… inmiddels al 6 weken geleden. En eindelijk kan ik trots zijn op mijn prestatie. De beklimming heeft me fysiek en mentaal zo uitgeput dat ik helemaal leeg was. Ik kon de eerste weken niet genieten van de prestatie en ik ben heel veel vergeten van de dag zelf, maar ik kan nu terugkijken op een hele bijzondere ervaring. Voor mij waren de hoogtepunten jullie berichten en donaties vooraf en op de dag zelf en de aanwezigheid van de supporters. Zonder die zaken had ik het niet gered. Mijn fiets heb ik trouwens niet verkocht… die is er nog en die blijft. Om lekker te fietsen op de vlakke weg!

Share

2 thoughts on “Bergen overwinnen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *